„Najbardziej cierpiał z powodu pospolitego jąkania się i może stąd właśnie wywodziły się jego wszystkie zahamowania i stresy. Od urodzenia przyspasabiano go do rządzenia, do licznych wystą pień, podczas gdy on w najważniejszych momentach zacinał się i milczał ponuro. Przy byle okazji porównywano go więc z ojcem, który ujmował słuchaczy niezwykłą elokwencją i trafnymi sądami.
W przeciwieństwie do swego wspaniałomyślnego rodziciela Ludwik XIII nie zapominał żadnej wyrządzonej mu zniewagi, żadnej niestosowności nawet. Zamykał oczy i w perspektywie czasu ustawiał swoje ofiary na szachownicy zdarzeń. A sprawiedliwość tę wymierzał nawet po wielu latach.
W stosunku do swojej żony bywał zakłopotany, a przy tym twardy, ostry, wybuchowy, to męcząco uniżony, to znów drobiazgowy, próbujący surową autorytatywnością pokryć własną męską klęskę. Tymczasem królowej trudno było opanować uśmieszek, gdy słyszała jego patetyczne jąkanie i gdy widziała, jak nosi go po kątach pałacu.
Jej dwór składał się z pięknych, wytwornych, wesołych kobiet swobodnych w obyczajach i mowie. Całe młode i eleganckie towarzystwo arystokratyczne lgnęło do Anny. Ludwik, czując się w takim otoczeniu skrępowany, tym częściej wybuchał.“(8)