„Katarzyna II dość łatwo ulegała podszeptom Zubowa i jego kliki, toteż ostateczna jej decyzja w sprawach polskich była łatwa do przewidzenia. Ogromny wzrost wpływów faworyta i związanych z nim od niejakiego czasu dygnitarzy imperium (przede wszystkim Arkadego Morkowa, członka Kolegium Spraw Zagranicznych i po wyjeździe Bezborodki rzeczywistego kierownika rosyjskiej polityki zagranicznej) drażnił jednakże niesłychanie znaczną część środowisk dworskich oraz starą arystokrację rosyjską, której główną domeną wpływów była petersburska Rada Państwa. Jawne ignorowanie sugestii austriackich w sprawach polskich, grożące poważnym naruszeniem współpracy sojuszniczej z dworem wiedeńskim, irytowało niezmiernie wielu wybitnych polityków rosyjskich (do chwili nadejścia wiadomości o nagłym zgonie Leopolda II nikt przecież nie mógł w Petersburgu przewidzieć, iż Wiedeń przestanie wywierać w sprawach polskich silny nacisk dyplomatyczny na dwór rosyjski; a i przez następne dwa miesiące zasadnicza zmiana polityki austriackiej nie była z perspektywy petersburskiej łatwo dostrzegalna). Wielu dygnitarzy imperium uważało wojnę z Polską za ryzykowną awanturę polityczną, która wyjdzie w końcu tylko na korzyść Prusom, tym mniej potrzebną, że do porozumienia z Rzecząpospolitą można było dojść łatwo drogą negocjacji pokojowych, zapewniając Rosji trwałą współpracę sojuszniczą wzmocnionej Polski. Wiosną 1792 roku było w Petersburgu powszechnie zrozumiałe i oczywiste, że obalenie Konstytucji 3 Maja jest tylko wstępem do nowego rozbioru Rzeczypospolitej; w rozbiorze tym zainteresowana była jednakże tylko część sfer dworskich (znajdująca się aktualnie u władzy klika Zubowa); sfery konkurencyjne na operacji tej skorzystać nie mogły, lękały się natomiast poważnego wzmocnienia sił swoich politycznych przeciwników. Wszystko to było powodem, że zamysł podjęcia w Polsce interwencji zbrojnej spotkał się w Petersburgu z dość znaczną i wyraźną opozycją sporej części sfer dworskich.“(10)