„Jest 27 grudnia 1881 roku. Zgromadzeni omawiają ponownie plagę filoksery. W roku 1877 w całym departamencie SaoneetLoire było 5 hektarów winnic chorych i pojedyncze ogniska zarazy na 20 hektarach. Obecnie powierzchnia zaatakowanych winnic wynosi ogółem 4200 hektarów w 99 gminach naliczono 1666 ognisk zarazy, zaś w 30 gminach są one tak gęste, że nie sposób nawet podać ich liczby. W departamencie przestały istnieć winnice na 642 hektarach, wkrótce — za rok, półtora, najdalej za trzy lata — przestaną istnieć wszystkie zaatakowane. Optymistyczne rachuby na zahamowanie plagi, związane z surowszym niż na południu kraju klimatem, okazały się
nieuzasadnione. Katastrofa nie była możliwością, prawdopodobieństwem — katastrofa już. się wydarzyła. W tzw. winnych gminach prawic nic innego nie uprawiano. Właściciele zrujnowanych winnic tracili wszystko, nie pozostawały im żadne inne uprawy — zboże, buraki cukrowe czy kukurydza. Uprawa winorośli, dobrych gatunków, jest tak opłacalna, że siłą rzeczy dochodzi do monokulturowego modelu rolnictwa. Na nim opiera się rozwój handlu, rzemiosła, transportu, hotelarstwa. Ilnansjery. Beczki nie napełnione po winobraniu groziły wszystkim krachem finansowym.“(12)