„Duszą i animatorką życia towarzyskiego była żona ministra Jadwiga Beckowa. „Była to kobieta pisze Gawroński tak bezpośrednia, że prostota i szczerość od razu otwierały do niej drogę". Natomiast Schimitzek podkreśla, że „Beckowa poświęciła się z zapałem nie tylko ofiarnej opiece nad mężem, ale również roli żony szefa MSZ. Umiała ułatwiać mężowi kontakty, uświetniać reprezentacyjne przyjęcia, zwłaszcza gdy stworzono dla nich odpowiednią oprawę w odbudowanym Pałacu Bruhlowskim".
Zwracano także uwagę, iż Jadwidze Beckowej w jej poczynaniach przyświecał głębszy cel, mianowicie propagowanie polskiej sztuki. Wzmiankuje o tym również ambasador Laroche i tak to komentuje „Odznaczała się gorącym patriotyzmem o odcieniu nacjonalistycznym, co przejawiało się, obok czynnego udziału w pracach społecznych, w popieraniu wszelkich imprez artystycznych o charakterze specyficznie polskim, jak wystawy sztuki ludowej czy haftu, koncerty, reklamowanie folkloru itd."
Zachowała się bardzo interesująca lista nazwisk sporządzona przez panią Beckową. Był to wykaz osób, które, w różnej oczywiście kolejności i częstotliwości, zapraszano na herbatki, obiady i rauty u ministrostwa Becków. Oprócz 230 nazwisk przedstawicieli korpusu dyplomatycznego figurowało tam 600 nazwisk polskich. Byli to naukowcy, pisarze, muzycy, poeci, plastycy, wydawcy, przedstawiciele wyższej biurokracji i wojska, ziemianie, arystokraci, przemysłowcy. Na liście sąsiadowały obok siebie nazwiska Stefana Wiecheckiego i Kazimierza Wierzyńskiego, Miry Zimińskiej i Maurycego Zamoyskiego, Tadeusza BoyaŻeleńskiego, Władysława Tatarkiewicza, Leona Sapiehy, Kazimierza Sosnkowskiego, Stefana Gebethnera, Juliusza Kadena Bandrowskiego, Adama Koca, Poli Gojawiczyńskiej i wielu innych.“(5)