„Aż do tej chwili tak niebezpieczne w Afryce dzikie zwierzęta nie niepokoiły małego oddziału. W pierwszych chwilach podróży wędrowcy spostrzegli tylko żyrafy, które Harris nazwałby bez wahania strusiami tym razem, oczywiście na próżno! Spłoszone zjawieniem się ludzi w rzadko odwiedzanych okolicach, chyże zwierzęta przemknęły jak strzały. W dali, na skraju stepu, wzbijał się niekiedy do góry gruby obłok kurzu. To stado bawołów pędziło przed siebie z takim tupotem, jakby po kamieniach toczyły się ciężko naładowane wozy.
Przez pierwsze dwie mile Dick trzymał się brzegu strumienia, który według jego obliczeń powinien wpaść wreszcie do większej rzeki. Pragnął jak najprędzej znaleźć się razem z towarzyszami na bystrych falach szerokiej rzeki, płynącej w kierunku wybrzeża. Spodziewał się, że wówczas niebezpieczeństwa i trudy mniej im się dadzą we znaki. Około południa, nie spotkawszy nikogo niepożądanego, podróżni przebyli już trzy mile. Nie natknęli się ani na Harrisa, ani na Negora. Nie zjawił się również Dingo.
Nadeszła pora posiłku. Rozbito obóz w gęstych bambusowych zaroślach, które całkowicie zasłoniły małą karawanę. Posiłek spożyto w milczeniu. Pani Weldon trzymała synka w objęciach. Nie była w stanie przełknąć ani kęsa.“(13)